31 Mart 2007
30 Mart 2007
Bir Ümit?

Bence bu açıdan Dünya'nın şanslı bölgelerinden birinde oturuyorum ve ben elimden geldiği kadar kullanıyorum ısınmada, enerjide, keşke hepimiz bu şekilde faydalanabilsek... Yapamaz mıyız acaba nükleer ya da termik santraller yerine? Hele bir de Muğla gibi bir yerde kömür yerine oksijen solusa insanlar, daha iyi olmaz mıydı?
İlk şarkımız...
.jpg)
Dün Sude ilk şarkısını bize söyledi, matruşka bebeklerinden avucuna uygun olanını eline alıp mikrofon yaptı ve tamamen kendine ait besteyle mırıldanmaya başladı:"mahsuuppp opsuuuttt masuutt" bunu melodisiyle kameraya çekmem lazım acil... Biz de eşlik ettik dans ettik, çok mutlu oldu, söylerken aynadan kendini izliyordu...
Bir de dün bana papatya topladı "annecim bunlayı senin için getiydim", parkta bir grup bize göre daha şanssız çocuklar oynuyordu, parkta hepsi de eşit oluveriyor. Çok güzel iri kahverengi gözlü bir kız çocuğu vardı aralarında, saçlarında toka olmasa O'nu da erkek sanacaktım, birden ağlamaya başladı, Sude yanına gidip "yeden ağlıyosun, bişi mi oydu? hasta mı oydun?" ama kız ağlamaktan cevap vermiyor, yanındaki çocuk diğerini göstererek "bak bu yaptı Suna" (Sude'ismini sorduklarında Suna anladılar) Sude hemen diğerine döndü, "yeden yaptın sen ona, bak ağlıyo göyüyo musun, ayyah koyusun bişi oysaydı, bak yapma bi daha" sanki hepsinden büyüktü halbuki arkadaşlarının en küçüğü 6 7 yaşlarındaydı... Umarım hep böyle başka arkadaşlarla hemen kaynaşır...
28 Mart 2007
Evet aklımızda olmalı...
Her bilgi parçacığını elimize verdiklerinde "Aklımda" demeliyiz.
Bütün kötüler ortaya çıkana kadar, o en tepedeki isim avcumuza konana kadar...
Neşeli zamanlar da yaşanıyor "an"larda... Dün Sude ile gittiğimiz parkta bir baba "sana da pembik diyelim" dediğinde "hayyıııyyy benim adı sude bayaaaa" diye karşı çıkması güzeldi... Bir de salıncağa binebilmek için ağlayan çocuğa "sıyanı bekle tamam mı? Sıyan geyince bineysin, hayyyaaa hayyyaa yayamaş çocuk" demesi güldürdü herkesi.
"Annecim şen beni ne kadaaaay çok seviyosunnn" diyor, kollarımı iki yana açıp "işte bu kadar bebeğim, dünyalar kadar çok seviyorum ben seni" dediğimde çok mutlu oluyor, gözleri ışıldıyor hemen...
Bütün kötüler ortaya çıkana kadar, o en tepedeki isim avcumuza konana kadar...
Neşeli zamanlar da yaşanıyor "an"larda... Dün Sude ile gittiğimiz parkta bir baba "sana da pembik diyelim" dediğinde "hayyıııyyy benim adı sude bayaaaa" diye karşı çıkması güzeldi... Bir de salıncağa binebilmek için ağlayan çocuğa "sıyanı bekle tamam mı? Sıyan geyince bineysin, hayyyaaa hayyyaa yayamaş çocuk" demesi güldürdü herkesi.
"Annecim şen beni ne kadaaaay çok seviyosunnn" diyor, kollarımı iki yana açıp "işte bu kadar bebeğim, dünyalar kadar çok seviyorum ben seni" dediğimde çok mutlu oluyor, gözleri ışıldıyor hemen...
26 Mart 2007
MOBBING
Türkçe olarak nasıl tabir edilebilir acaba, beni en çok etkileyen de sürekli kendimde bulduğum hataların kullanılması ile gerçek olabileceğini benim dahi ihtimallere katmam. Ama benim için asıl önemli olan bununla baş edebilmek
Wikipedia'da şu şekilde açıklanıyor
Moralim çok bozuk bu aralar... Dik durmak, hayata karşı ayakta kalmak bazen insanı çok yoruyor ama asla pes etmek yok, daha doğrusu öyle bir lüksüm dahi yok...
Wikipedia'da şu şekilde açıklanıyor
Moralim çok bozuk bu aralar... Dik durmak, hayata karşı ayakta kalmak bazen insanı çok yoruyor ama asla pes etmek yok, daha doğrusu öyle bir lüksüm dahi yok...
22 Mart 2007
21 Mart 2007
"Yeden?"

Bu aralar favori sorumuz "anne yeden?" Bir insan bu kadar kurcalar mı ötekini sinir etmek için?
Bir de şu modamız var bu aralar, iğrenç ama paylaşmalıyım, ileride okuyup önce bana kızsın ama daha sonrasında ne arızaymışım deyebilsin keyifli keyifli... Tuvalete gittiğinde acaip çenesi düşüyor o zaten ayrı, bir keresinde öyle tutmuş ve öyle bir şırıltı sesi gelmişti ki "Offf Sude deniz yaptın ortalığı" demiştim, sonra bana bakıp "Anne şimdi de gemi yapcam ben çok çok denişe"
İçime çok işim varmış gibi hisler doğuyor ;D
Bu arada geçen ay Antalya'dayken Jolly Jokerler'e gittik. Antalya'ya taşınmayı bile düşündüm ara ara ama Sude ile zor olur, neyse iyi geliyor böyle arada... Umarım Sude ile de beraber gider kafa sallarız ileride Psychokiller que'est que c'est... Elinize dilinize sağlık Aycan ile Volkan bir de basçı ağır beyimiz, yazın ya da en kötü ihtimal seneye görüşmek üzere...
11 Temmuz 2006
Eskilerden...
Yolda yürüyoruz mesela, kaldırım taşı oynamış ve aradan toprak mı görünmüş hemen görüyor ister arabada ister yaya ister koşarken ister kucakta, doğru hedefe gidip dokunuyor, ellerinin arasına alıp annesine hediye ediyor bir avuç "kuuuu". Sonra suyu çok seviyor, denize bayılıyor, herkese gösteriyor burnunu tıkayıp nasıl da daldığını (sadece şov, asla kafasını denizin içine sokmuyor). Taş bulursa hele hele yanında bir de taş parçası kahkahalarını durduramıyoruz, hemen taşı atıyor ister denize ister minicik bir su birikintisine, hele hele resimdeki gibi bir deniz ve taş topluluğu söz konusu ise mutluluğunu tarif edebilir miyim acaba sözlerle? Ya da sesiyle? Ya da gülüşüyle? Ya da deniz kokulu saçlarıyla?Neredeydin sen Sude bunca yıldır? Neden içimdeki boşluğu öylece bıraktın bunca sene? Neden anneni dalıp dalıp gider gördüğün halde "yalnız" bıraktın?
Bu "annelik" yaşarken büyüyen değişen evrimleşen bir duygu, bir olgu. İlk 1 yıl anneliğin ham olduğu devri temsil ettiğini düşünüyorum, hele hele ilk bebekse, çünkü o ihtiyaç halindeki varlığınız sizden kopmuş gelmiş, başka bir bedene bürünmüş, o sizin, başkası dokunmamalı, O'nu asla bırakmamalısınız gibi geliyor, zamanla bu his yerini daha "mantıklı" (:D) ayakları yere basan hislere bırakıyor ve bu değişimi de tıpkı anneliği bebeğinizi kucağınıza alana dek bilmediğiniz gibi yine bilemiyorsunuz.
Diğer yanda akıp giden bir hayat var, ölenler, acıyı tadanlar, acının farkında olmayanlar, huzursuzlar, mutsuzlar, ya da mutlular, burası benim dünyam diyorum, kimse dokunmasın, dokunuyorlar, o yüzden "farkında" bir çocuk yetiştirmek istiyorum. Keşke başarılı olabilsem, ne mutlu olurum...
05 Temmuz 2006
Annelik
Algıda seçicilik midir nedir bilemiyorum son zamanlarda okuduğum çoğu yazı ve bloglar annelik ve sorumlulukları üzerine odaklanmış durumda. Zırt pırt seyahate çıkmak durumunda kalabiliyorum kimi zaman, kimi zaman ise oturup kalıyorum ofisimde, elbette belli bir rutinim var, her ay 2 gün İst.da olmak zorunluluğu gibi örneğin. Annemin gelip ilk paylaştığı şey "zavallı Sude" oluyor, oysa ki bana göre çok şanslı bir çocuk, benim gibi bir annesi var, O'nu çok seven, sevgisini göstermekten asla çekinmeyen bir babası var ki bu özellik çoğu Türk gencinde yaşanmamış bir durumdur bence. Nedir ki bir çocuğu mutlu eden? Ya da bir çocuğa hayata sevdiren? Sürekli anne ve babasıyla beraber olan her çocuk, annesi çalışmayan her çocuk anneye doyuyor ya da doyuruluyor anlamına mı gelir bu? İş dönüşü oturup karşılıklı gözlerinin içine baka baka şarkı söylediğimde Sude bana sarılıp "anne bi daaa" diye ısrar ediyor tekrarlamamız için ve her mimiğimi her dudak hareketimi öyle dikkatle takip ediyor ki gözlerinin kamaştığını çok açık görüyorum hissediyorum. Kimi zaman ise ki bu zamanlar Pazar günleri oluyor, eğer bir işim ya da bir yoğunluğum varsa tüm gün dipdibe olsak bile sıkılyıor Sude, "Anne diitt" diyor bana, hem de hiç tereddütsüz... Kaliteli zaman nedir? Ne saçmalığıdır? diye sorardım, buymuş :)
Öte yandan hayatım süreyazıyor (Meltem Arıkan'dan etkilendim sanırım epey :) ), evet anneyim, Sude'yi çok seviyorum, önceliğim O ama kendimi de seviyorum, böyle davranınca başta yine yukarıda da bahsettiğim gibi annem olmak üzere yadırgayan çok insan var ama bazen iş dönüşü adaya uğramak, sahilde bir şeyler içmek, deniz kokusunu içime çekmek bana çok iyi geliyor, Sude'yi çok özlüyorum ama yalnız kalmayı da çok seviyorum ben, acaba sağlıksız bir düşünce mi? Bana göre değil ama eleştirilere her daim açığım...
Bazen diyorum benim yaşayacağım çok şey var, düşüneceğim, hissedeceğim, atacağım adım çok var, önümde kocaman bir hayat var ve akıyor, aldırmadan seslenmelerime o ilerlemeye ya da ilerlemek ne kadar doğru bir terim bilemiyorum, akmaya devam ediyor, istiyorum ki hep arkada kalmasın sesim, yetişeyim ben de hayata, tutayım da ucundan hissedeyim tüm benliğimle, yanlışı ile doğrusu ile fakat başkalarının değil kendi doğrularımla kendi yanlışlarımla (mümkün olabildiğince elbette) ömrümü. FD'nin o şarkısı çınlıyor kulağımda "Bir gün ölürsem ben istemeden..." Hep insanlar var etrafımızda, hep başkaları ve biz onlar için yaşıyoruz sürekli farkında mısınız? Öyle yetiştiriliyoruz biz, iyi insanlar merhametli olanlardır, iyi insanlar vericidir, iyi insanlar nolur sonunda? ezilir! Sude kendine göre iyi bir insan olsun istiyorum, kendine iyi olsun, benliğini sevsin, o zaman da çevreye, insanlara, hayvanlara iyi olacaktır ama kendi için olacaktır başkaları için değil :(...
Akarken işte hayat böyle Sude benim bir yanım, Sude benim kıyım, ama denize de kavuşmam lazım, tuzlu suların içime dolması lazım, ancak o zaman büyürüm gibi geliyor?
Öte yandan hayatım süreyazıyor (Meltem Arıkan'dan etkilendim sanırım epey :) ), evet anneyim, Sude'yi çok seviyorum, önceliğim O ama kendimi de seviyorum, böyle davranınca başta yine yukarıda da bahsettiğim gibi annem olmak üzere yadırgayan çok insan var ama bazen iş dönüşü adaya uğramak, sahilde bir şeyler içmek, deniz kokusunu içime çekmek bana çok iyi geliyor, Sude'yi çok özlüyorum ama yalnız kalmayı da çok seviyorum ben, acaba sağlıksız bir düşünce mi? Bana göre değil ama eleştirilere her daim açığım...
Bazen diyorum benim yaşayacağım çok şey var, düşüneceğim, hissedeceğim, atacağım adım çok var, önümde kocaman bir hayat var ve akıyor, aldırmadan seslenmelerime o ilerlemeye ya da ilerlemek ne kadar doğru bir terim bilemiyorum, akmaya devam ediyor, istiyorum ki hep arkada kalmasın sesim, yetişeyim ben de hayata, tutayım da ucundan hissedeyim tüm benliğimle, yanlışı ile doğrusu ile fakat başkalarının değil kendi doğrularımla kendi yanlışlarımla (mümkün olabildiğince elbette) ömrümü. FD'nin o şarkısı çınlıyor kulağımda "Bir gün ölürsem ben istemeden..." Hep insanlar var etrafımızda, hep başkaları ve biz onlar için yaşıyoruz sürekli farkında mısınız? Öyle yetiştiriliyoruz biz, iyi insanlar merhametli olanlardır, iyi insanlar vericidir, iyi insanlar nolur sonunda? ezilir! Sude kendine göre iyi bir insan olsun istiyorum, kendine iyi olsun, benliğini sevsin, o zaman da çevreye, insanlara, hayvanlara iyi olacaktır ama kendi için olacaktır başkaları için değil :(...
Akarken işte hayat böyle Sude benim bir yanım, Sude benim kıyım, ama denize de kavuşmam lazım, tuzlu suların içime dolması lazım, ancak o zaman büyürüm gibi geliyor?
12 Nisan 2006
?
Gece Sude'ye yandan fermuarlı boydan tulumunu giydirmek istedim ama ince dediği için babası, daha kalın bir pamukludan ama önden boydan boya çıtçıtlı tulumunu giydirdim, sabaha karşı telsizden bir kaç ıhıldama duydum ama susunca yattım tekrar, sabah çağırdı babamız çabuk gel diyerekten Sudişkonun odasına, hanımefendi bütün çıtçıtlarını söküp tulumunu çıkarmış ve yumuşak battaniyesine Avrupa Yakasındaki Burhan abinin şömine önündeki fantezi pozu gibi sarılarak mışıl mışıl uyumakta, öyle huzurlu ki yüzü, öyle rahat ki... Devamlı bir soyunmak hali, sonumuz hayır olsun ne yapalım... Bir yanda olabildiğine cadı tavırlar, benim diye diretmeler, öte yanda işden gelince bana sarılıp "annem" demesi taa kalbinden duyabildiğim, sonra beni sürükleyip makyaj çantamı açıp ruju bir güzel çevirdikten sonra dudaklarını büzerek uzatması:"anne ojjjj, anne hadiii"...




05 Nisan 2006
Atlı karınca dönüyorrr dönüyoorrrr

Bizde neler olup neler bitti aslında her gün sabah azar azar yazmakta fayda var sanırım yoksa uçup gidiyor her şey.
Perşembe yola çıktım, cumartesiye kadar İst.daydım, Cuma akşamı üniv.den çok sevdiğim 2 arkadaşımla buluşup nereyeeee heh hatırladım Panoya gittik, güzel vakit geçirdim, o akşam Aydınla konuştuk, o da arkadaşlarıyla dışarı çıkıyormuş, kızım Ayla ablalarda kalmış, arkadaşım Bilge o gece vicdan azabı çekmeme sebep oldu epey, bakamayacak isek o seve seve bakarmış kızıma, büyüdüğünde bizi hatırlamayacakmış v.s. v.s..... ben de daha bir efkarlanıp indirdim kadehleri, eski günleri yad etmek süper oldu benim açımdan, tabi her gün gourmex fuarı da fena diildi, süper şeyler yedim içtim, arada derede emine beder teyzemle de tanıştım, bu arada şu ünlü chefs kursuna da sponsor olacağızdır ama sıkı pazarlık etmeye gidecem 2 hafta sonra. Bu seyahatler benim için cidden çok iyi oluyor, nefes alıpdönüyorum, evet sırtıma yük arttı ama en aızndan işimi seviyorum ki aslında en azından değil en öenmlisi de bu...
Cumartesi günü İst. trafiğine methiyeler düzerekten vardım mı gözünü sevdiğim İzmire? mis gibi hava, bastım gittim kızımın yanına, evde değildi zira, hanımefendi anneannesiyle gezmelere gitmiş akrabalara, kapıda epey duygulu sahneler yaşamış olmalıyız ki bütün teyzemler gözlerini sile sile bana kızımı bırakıp nasıl gittiğimden dem vurdular... Ama biz kızımla 2 sn. sonra unutmuş olarak özlemi sarmaş dolaş gülüşüyorduk.
Pazar günü Sudişi alıp annemlerin bahçe evine gittik, kızım köpeklerimizle oynadı, annemle leylekleri izlediler, gezdi tozdu, canı çıktı toprakta, ama nasıl mutluydu... Aynen ben de, temiz havayı bol bol içime çektim, portakal bahçesini temizlemişler, toprağın rengi öyle güzeldi ki... çağla badem toplamaya gittik yukarı tarlaya ama bulamadık, biz de zeytinlerimizi okşayarak kenkerlerimizi (bir çeşit kaktüs, annem enginar gibi yemeğini yapar bunun, yol kenarında bitkiler, kökü marul gibidir, afiyetle yenilir) yiyerek döndük, kızım uyanmış, beraber yine indik gezdik bahçemizde, akşam resmen sızdığını söylesem sanırım inanırsınız.

Pazartesi günü bir yakınımız vefat edince Sudişler Marmarise gittiler, iş dönüşü baktım evim bomboş, temizlik de yapmak istemedi canım, gittim The Hoursu aldım, aslında Mulholland Drive alacaktım, bulamadım, Ayşeyi bekliyorum hemen sipariş vereceğim, sonra Nick Cave cdsi aldım bir dene, döndüm eve, dondurucudan çıkardım tekirdağ köftelerimi, açtım şarabımı, önce film ardından yeni başladığım kitap, doyulamayan bir akşam geçirdim, kızım gece 23:30'da döndü, kucağıma aldım ama nasıl uyuyordu kıyamadım, gece gidip giidp kokusunu çektim içime, dün de bol bol hasret giderdik, gidermenin ötesinde atışmalara çoktaaan başladık, devamlı su ile oynamak istiyor, devamlı olabildiğince çıplak gezmek istiyor, devamlı çukulata alıp gevelemek istiyor (yese amenna yemiyor), totosu 2 sn. durmuyor anlatamam o enerjiyi size... ama gelip gülmesi ve annem diye sarılması yok mu=cennet kokusu...
Eğer öbür dünya diye bir şey varsa, ve ben cennete gidebileceksem tek isteğim sevdiklerimin yanında olmak, eğer reenkarnasyon varsa yine tek isteğim kızımla beraber doğmak, onunla beraber olabilmek, ölünce ne bileyim mesela odasındaki çiçeği ya da balığı ya da köpeği de olabilirim, ona güzellikler yaşatabilmek için, eğer bunların hiç biri yoksa da bugünlerin tadını çıkarmak istiyorum, çünkü mutlu olduğumu hissediyorum çoğu zaman (%100 mutluluk var mıdır?) ve şükürler olsun diyorum.
Hepinize sevgilerle...
03 Nisan 2006
Özür mesajı...

Ne zamandır tek kelime yazmadım, yazamadım... %90 işlerimin yoğunluğu, pek buralarda olamamam, %10 içimdeki yoğunluk...

Sude ile her anımız özel olmaya başladı, keyifli olduğu kadar zaman zaman yaşadığım kriz anları da oluyor, devamlı bir tekrar, taklit hali, kendi kişiliğini yakalamaya çalışması, bunları izlemek, kendimi onun yerine koyduğumda hissettiğim zorluklar... Minicik bedeni için çok zor dönemlerden geçiyor ama bu nasıl bir keyfe dönüşüyor onu da bilemiyorum, beraber danslarımız, jimnastik hareketlerimiz, boyamalarımız, konuşmalarımız, muhabbetlerimiz (!), şakalaşmalarımız, gülüşlerimiz, hepsi öyle güzel ki... Öte yandan şu terrible two, bir inat, bir ben, bir benim, bir ağlama krizleri dönem dönem...
Zor oluyor ama ne kadar sakin yaklaşırsam o kadar kısa oluyor atlatması... İşte burada sakinlik =? En zoru en dayanılmazı bu, nasıl başarabilirim... Nil diye pedagog bir arkadaşım var, zaman zaman burada onunla paylaştıklarımızı anlatmak istiyorum, kendisi de şu anda 0-6 yaş çocuk gelişimi üzerine kitap yazıyor, keşke buralarda olsa, ama Almanya'da :(İşler cidden çok yoğun (Aslı senden yine özür diliyorum), bir yandan da Sude'ye yetişebilmek kaygısı, kendine hakim olabilme kaygısı, depresyon ihtimalini azaltma çabaları v.s v.s... Sude hakkında kendimi kontrol altına alma çabalarım devam etmekte, gel-gitlerim olmuyor mu? Oluyor, daha dün kocişle tartıştık bu konuda yine... Bu sefer de fazla koyuverdiğimi düşünüyor sanırsam... Yetişmeye çalışmak öyle yorucu ki ama bünyem, psikolojim alt üst oluyor, her şeye yetişemiyorum dedim ve bıraktım, bu sefer de böyle muamele görüyorum :(Sude ile ilgili sobelemişti Aslı, 4 maddenin sıralandığı mim konularını unutmuşum, bir arşive bakayım, öte yandan sanırım bizim Vildo'nun da başlattığı bir mim, çocuk kitapları, yetiştirme... Sude'nin ilk kitabı Dumbo, filin hikayesi, 13 aylıkken neredeyse ezberlemişti kitabı, Dumbo üüüü (ağlıyor), Dumbo pat (düştü), ayrıca seriler halinde masallarımız var: Kırmızı başlıklı kız, Sindrella, Deniz kızı Sirenetta, Parmak Çocuk, Pamuk Prenses ... şeklinde, yine Toy Story kitabı, Pocahontas, Notre Dame Kamburu, bu Walt Disney serileri şeklindeki kitapların resimleri Sude'yi epey oyalıyor, bir de hani bloklar şeklinde olan resimli sayfalarımız var, hayvanlar, taşıtlar, şekiller, araçlar... şeklinde, bir de boyama kitabımız var, 2-3, 3-4, 4-5 yaş arası için 3 kitap ama biz şekillere baka baka seçtiklerimizi alıp boyamaya meraklıyız, 3 tane de defterimiz var, A4 60 sayfalık harita metod kareli defterlerden, yazıyoruz, çiziyoruz, okuyoruz kendimizce... İlk başta pastel boyaları vardı, şimdi kuru kalem aldık hani şu metal kap içinde saklananlardan, saklamak, toparlamak ve temiz tutmak daha kolay, kalem tutuşu epey gelişti...
Anne olarak okuduğum çocuk yetiştirme üzerine kitaplardan, önce Üstün Dökmen'den başlamıştım ben, İletişim Çatışmaları ve Empati, genel kurallar üzerinde özellikle eğilmek istediğim "empati" yeteneği üzerine epey şey okudum, biraz akademik kaçsa da bazı kısımlar... İnternet ise en büyük kaynağım, forumlar, arkadaşlarım, paylaşımları, hele Nil gibi yürüyen bir ansiklopedi epey iyi oluyor :D, çocuk yetiştirme üzerine 3 kitap var evimde, isimleri alayım da eklerim, bir de hamilelik sürecinde hem doğum yöntemi hem de bebek gelişimi üzerine Amerikadan sipariş ettiğim Lamaze yöntemini açıklayan kitabım vardı...
17 Şubat 2006
Seviyorum ben bu adamı
Resmen ofiste komik duruma düşüyorum, asistanlarım bana garip garip bakıyorlar, ama olsun, çok hoşuma gidiyor, bugün yine güldüm, buraya da yazmak istedim, bu arada programları da çok hoş cidden Can Kozanoğlu ile Arka Sayfa, konukları, sohbetleri, sanki evde 3 kişiymişiz gibi geliyor onları izlerken... (Sude uyuyor, eşim de ya uyuyor ya da evde olmuyor)
17.02.2006 Kanat Atkaya - Kabakulak (Hürriyet)
KUSCHELROCK albümlerinin 19’uncusunu görünce, "Vay" dedim ve devam ettim: "Yine mi sen?"Kuschelrock serisini ilk albümden bu yana tedirginlikle takip eden biri olarak, bir an zihnimde şu cümle yankılandı: "Artık bu eski düşmana biraz saygı göstermenin zamanı geldi galiba..."Tabii böyle kafanın içinden ses çıkınca biraz tırsıyorsun. "Kim o?" diye sesleneyim dedim sesin geldiği yere ama o da saçma olacağı için vazgeçtim.Kuschelrock serisini, Kabakulak’ı ara sıra da olsa takip edenler hatırlayacaktır. Nedir bu serinin özelliği peki?.. Karışık albüm konseptinin dalağının yarıldığı bir noktadır Kuschelrock.Çoğu sentetik yapıda bazı aşk şarkıları toplanıyor bu albümlerde. Tabii şarkılar popüler isimlerden seçiliyor.Mesela 19’uncu albüm Anastacia’dan "Heavy On My Heart" ile başlıyor. Anastacia’ya katlanabilmem çok zor. Fakat albüm devam ettikçe Anastacia’ya duacı hale gelebiyorsunuz. Backstreet Boys gidiyor, Mario geliyor; Il Divo gidiyor Jennifer Lopez geliyor."Bu şarkılar arka arkaya sıralanınca benim çözemediğim bir mana bütünlüğü mü oluşuyor diye, sakinleştirici filan alıp dinlemeye çalıştım albümü. Olmadı tabii.Sayesinde kabus gördük bir de. Kabus şöyle gelişiyordu: Ben gemiyle bir yerlere gitmeye çalışıyorum. O sırada karşıma Modern Talking’den Dieter Bohlen çıkıyor ve "Issız bir adaya düşeceksin ve üç albümü Kuschelrock serisinden seçmen gerekiyor Muva-ha-ha-haaaaaaa! Muva-hah-hah-haaaaaah!" diyor. Evlerden ırak!..Bu albümlerin bir diğer ortak özelliği de kapak fotoğrafları. Mutlu ve sağlıklı bir çift -Allah birbirlerine bağışlasın- genellikle deniz manzaralı bir ortamda fotoğraflanıyor Kuschelrock serisi için.Kapaklara ayrıca takık olduğum anlaşılıyordur herhalde. 19’uncu albümde radikal bir karar alıp nehir yatağında kuracakları yuva için çalı çırpı toplayan su samurlarını fotoğraflamamışlar tabii.Yine şöyle bir havada çekilmiş fotoğraf:"Ursula, sen şampuanını mı değiştirdin?..""Nayn Gunther! Bildiğin jojoba katkılı şampuan bu... Oh, ne kadar bahtiyarım Gunther, kazağın biraz kulağımı kaşındırdı ama olsun!.."Ursula, bu arada dip boyan gelmiş senin!.."Çüş Gunther!"Neyse işte ya... 20’nci albümü de yazarım sonra artık ilgilenmem herhalde Kuschelrock’la. Bünye isyankar tavırlar sergiliyor Westlife filan dinleyince zaten...
17.02.2006 Kanat Atkaya - Kabakulak (Hürriyet)
KUSCHELROCK albümlerinin 19’uncusunu görünce, "Vay" dedim ve devam ettim: "Yine mi sen?"Kuschelrock serisini ilk albümden bu yana tedirginlikle takip eden biri olarak, bir an zihnimde şu cümle yankılandı: "Artık bu eski düşmana biraz saygı göstermenin zamanı geldi galiba..."Tabii böyle kafanın içinden ses çıkınca biraz tırsıyorsun. "Kim o?" diye sesleneyim dedim sesin geldiği yere ama o da saçma olacağı için vazgeçtim.Kuschelrock serisini, Kabakulak’ı ara sıra da olsa takip edenler hatırlayacaktır. Nedir bu serinin özelliği peki?.. Karışık albüm konseptinin dalağının yarıldığı bir noktadır Kuschelrock.Çoğu sentetik yapıda bazı aşk şarkıları toplanıyor bu albümlerde. Tabii şarkılar popüler isimlerden seçiliyor.Mesela 19’uncu albüm Anastacia’dan "Heavy On My Heart" ile başlıyor. Anastacia’ya katlanabilmem çok zor. Fakat albüm devam ettikçe Anastacia’ya duacı hale gelebiyorsunuz. Backstreet Boys gidiyor, Mario geliyor; Il Divo gidiyor Jennifer Lopez geliyor."Bu şarkılar arka arkaya sıralanınca benim çözemediğim bir mana bütünlüğü mü oluşuyor diye, sakinleştirici filan alıp dinlemeye çalıştım albümü. Olmadı tabii.Sayesinde kabus gördük bir de. Kabus şöyle gelişiyordu: Ben gemiyle bir yerlere gitmeye çalışıyorum. O sırada karşıma Modern Talking’den Dieter Bohlen çıkıyor ve "Issız bir adaya düşeceksin ve üç albümü Kuschelrock serisinden seçmen gerekiyor Muva-ha-ha-haaaaaaa! Muva-hah-hah-haaaaaah!" diyor. Evlerden ırak!..Bu albümlerin bir diğer ortak özelliği de kapak fotoğrafları. Mutlu ve sağlıklı bir çift -Allah birbirlerine bağışlasın- genellikle deniz manzaralı bir ortamda fotoğraflanıyor Kuschelrock serisi için.Kapaklara ayrıca takık olduğum anlaşılıyordur herhalde. 19’uncu albümde radikal bir karar alıp nehir yatağında kuracakları yuva için çalı çırpı toplayan su samurlarını fotoğraflamamışlar tabii.Yine şöyle bir havada çekilmiş fotoğraf:"Ursula, sen şampuanını mı değiştirdin?..""Nayn Gunther! Bildiğin jojoba katkılı şampuan bu... Oh, ne kadar bahtiyarım Gunther, kazağın biraz kulağımı kaşındırdı ama olsun!.."Ursula, bu arada dip boyan gelmiş senin!.."Çüş Gunther!"Neyse işte ya... 20’nci albümü de yazarım sonra artık ilgilenmem herhalde Kuschelrock’la. Bünye isyankar tavırlar sergiliyor Westlife filan dinleyince zaten...
03 Şubat 2006
Bebeğimi özledim bugün...

Dün işten eve gelirken fonda Sezen Aksu'nun oğlu için yazıp bir güzel de okuduğu şarkı çalıyordu arabada, yanımdaki arkadaşımdan utanmasam oturup ağlayacaktım, kınalı kuzum, dudakları kirazım ne çabuk büyüdün... Öyle yüce bir duygu ki, öyle eşsiz ki, sonsuza dek hep seveceğinizi, hep O'nunla olacağınızı gözünüz kapalı tereddütsüz söyleyebilirsiniz, aksini düşünmek bile insanın tüylerini diken diken yapıyor... Şarkı içimde titrerken girdim eve, bebeğim kapıda beni karşıladı ama gözü çantamda, ışıl ışıl, lalaaayı açacakmışım, hemen bilgisayarıma saldırdı, dur gül kokulum önce sarılayım sana diyorum, yok atılıyor laalaaa diye, aldık bilgisayarı oturma odasına geçtik, bir şekil kandırdım, sarıldım sıkı sıkı, offff sigara kokuyordu cennet kokulu saçları, ekşi eşi, hiç bir kokudan bu kadar nefret etmiyorum çünkü kızımı bile bile zehirlediklerini biliyorum, anne kaka dedi, aaa bebeğim gene işini bitirdikten sonra söyledi ama olsun, hemen üstünü çıkardık, sildik doğru banyoya, kahkahaları gelirken fonda bir yandan odasını düzeltiyorum, dağılmış oyuncaklar, minik minik eşofmanlar, yatağımın ucunda salopet pantalonu, her şeyde kokusu, elleri, bu kadar çabuk büyünür mü be yavrum? Bu kadar doyulmaz olur mu bir koku, bir yüz, bir el? Anneee bitttiiii diye bağırıyor sonra sıpa, aralıyorum duşa kabini, elinde kesesi, köpükler içinde gülümsüyor bana gözler hınzır hınzır... Annecim ne yapıyorsun diyorum, bayooooo, dilini yerim ben, hemen gidip havlusunu alıyorum, minik minik bembeyaz atletini, bezini, çıtçıtlı uzun kollu atletini, pembe kazağını, salopetini koyuyorum, havluyu uzatıyorum babasına, babası ile diyaloğu, kahkahası, su gibi güzel kızım benim, duru, berrak, hayatın hep mutlulukla sağlıkla geçsin, çıkıyoruz, neredeymiş dünyanın en güzel bebeği diyorum aynada kendine bakıp pat pat göğsüne vuruyor duudee diyerek, sıpa, belki yarım saatte 2 atleti zor giyiyoruz, nasıl da oynuyor kendiyle, ben kan ter içinde, giyindik, saçımızı taradık, yağımızı spreyledik, kabanımızı giydik, yemeğe gittik, protokol var, vali geliyormuş, kızım dinlemiyor, koşturuyor ortalıkta, takım kıyafetler içindeki ciddi suratlı adamlara iğrenerek bakıyorum, bir yanda yapmacıklık, sahtekarlık bir yanda kızım, koıllamam lazım, korumam lazım ama nasıl? Ardından arkadaşlara gittik, Sude Kayra ile oynadı, evet kızım ilk defa arkadaşıyla odaya gitti, beraber oynadılar, yatağı yere devirip üstünde zıpladılar, file 2 kişi sığmaya çalıştılar, düştüler, birbirlerine oyuncak attılar, gitar çaldılar, bespiii (basket) attılar, bunu da kapıdan gizli gizli izleyen bir çift göz anlatıyor size... Dönerken arabada gözleri süzüldü, süzüldü ve usulca kapandı, yüzü huzurlu, şükürler olsun dedim, bir günümüz de mutlulukla geçti, umarım her zaman yüzün kalbin tertemz sağlıklı huzurlu olursun bebeğim, tüm yavrular olsun, tüm çocuklar...
31 Ocak 2006
Bir kaç foto ile renklendirmek istedim sayfamızı, muhabbetle, sevgiyle geçen bir haftasonunun ardından, arkadaşım Gonca'nın kızı İrem ile Sude:
Odanın bir ucundan öbür ucuna koşturup sonunda pes ettiler:
Prensesim burada uyuyakalmış yorgunluktan, tüm gün büyükannesi ile çarşıda gezmiş, alışveriş yapmışlar:
26 Ocak 2006
Tatil sonrası
Ne de güzel bir tatildi, epey geçti aradan ama tadı hala damağımda... Kucak kucağa geçen bir sürenin ardından Sude'ye artık anne sütü vermemeye başladım, yarın tam 1 hafta olacak, yaklaşınca Sude kelebek varmış diyorum, o günden beri o canım sevimli hayvanlara yavrum tiksintiyle bakıyor, "annneee dittti menimmm meme" diye bağırıyor, bense cümle kurabilmesinin hayranlığı içinde O'nu izliyorum, sütüm iyice azalmıştı ve Sude'nin de iştahını da etkiliyordu, akşam yemeği öncesi ben işten gelince saldırıyordu resmen, öyle özel ve güzel anlar ki bana kalsa sonsuza dek öyle kalabilirim, başının kokusu burnumun dibinde bir yandan minik elleriyle yanaklarımı okşarken ben de O'nun ipek saçlarını ellerimin arasında tutardım, sanırım en zor benim için oldu ayrılmak, sanki doğduktan sonra aramızda kalan tek ve son özel bağı da kopardım, hem de bile bile, öyle bir suçluluk duygusu, öte yandan aklım diyor, sen sorumluluğunu yerine getirdin, artık ayaklarının üstüne basacak yavaş yavaş... 
Burçlara pek meraklı ve ilgili olmasam da yakından bilgili bir arkadaşım bana İkizler burcu Sude ile neler yaşayacağımı anlatmıştı, gülmüştüm, bir bir başımıza gelmekte, yerinde durmuyor, devamlı bir hareket hali, öte yandan yazmaya ve okumaya çok meraklı, bu ilgisi hiç azalmaz umarım, bir kocaman defterimiz bitti boyarken çizerken, halımın daha fazla yağlı pastel boya ile kaplanmasına gönlüm el vermedi, tamam ev O'nun yaşadığı, nefes aldığı, mutlu olduğu mekan olmalı ama... Örtümüzü seriyoruz, önlüğümüzü takıp, pastel boyalarımı ve defterimizi önümüze koyunca, bu arada ben de çok eğleniyorum itiraf edeyim, o hareketli ikizler bebeği gidip yerine kolayca odaklanan, konsantresini bozmayan bir prenses geliyor, başlıyoruz yazmaya: "Duudeee (=Sude) bayaaaa (=bayar), aaaaaaççç (=ağaç), aydedeeeee (bunu tercüme etmeye gerek yok, çok güzel söylüyor)....." çiziyoruz, boyuyoruz, konuşuyoruz, gülüyoruz, ellerimizi yıkıyoruz, 2 dk sonra yine dude yazmak istiyoruz yine çiziyoruz boyuyoruz...
Dün gece ateşi vardı, keyfi yerinde, burnu akmıyor (çok az), burnu tıkalı değil, oyun oynuyor yine, ama ateşi var sanırım köpek dişlerimiz gelmeye başlıyor... Kızım büyüyor...

Anneyi ne kadar seviyorsun Sude diyorum, kollarını iki yana kocaman açarak "bukaaa" diyor (=bu kadar), oysa bana bir bakışı yeter gül kokulumun, sevgiyle bakışları yeter, sağlıkla soluduğu havayı içime çekmek yeter... Umarım çok acı çekmeden o inci dişlerini çıkarırsın, bunu da atlatıp büyümeye devam edersin bebeğim, seni çok seviyorum.
04 Ocak 2006
Hoşgeldin 2006



2003 yılı Ekim10: Hamile olduğumu öğrendim.
2004 yılı Haziran 12: Sudecim minik ailemize tat, güzellik kattı.
2005 yılı: Sudecim 1 yaşına bastı, anne dedi, babayı 5 aylıkken söylemişti :(, ilk adımlarını attı, dişini çıkarttı, ek besinlere başladı, çoğu ilkini 2005 yılında yaşadık, nazar değdirmeyeyim, bebeğim beni hiç üzmedin neredeyse, her şey için sana çok teşekkürler, işten, hayattan, yaşamdan boğulduğum anlarda gelip bana sarıldın, anne dedin gözlerini kısarak, sarıldın bana sıkı sıkı... İlk yılbaşımız prensesimle:

ve 2006 yılı, kızımdan ayrı başladık bu yıla, anneanne torunum diye sayıklayınca, biz de dışarı çıkmak isteyince, kuzenim çocuklarının doğumgününü amcamlarda kutlayacağını söyleyince süslendik püslendik bebeğimi anneannesiyle amcamlara bıraktık, biz de dışarı çıktık eğlenmeye, eğlenmek denilir mi bilmiyorum ama çünkü tam yan masamıza Sude'den 1 hafta küçük bir veledi getirdiler, gözüm çocukta, kendimi kötü anne hissediyorum ama bir yandan o içkili, duman altı mekana çocuğu taşımak da büyük kötülük, işkence olurdu, öte yandan gece 12'de birbirimizi kutladıktan sonra telefona sarılıp kızımın videosunu izlerken basılınca eşim dedi hadi kalkalım :) oleyyy, bebeğim ben geliyorum, kızım kapıda anne diyerek karşıladı bizi, sarıldık sarmaştık, doğum günü kutlamışlar ama Sude'de "her şey menim" sendromu başladığından ne pastalara, ne hediyelere, ne yılbaşı süslemelerine, ne bebek koltuğuna kimse dokunamamış, yanağına dokunsanız "menimm ditt" diyen bir velet karşınızda :) Aşağıdaki foto 3 hafta önce anneannemlerde çekildi, dedemin şapkasına resmen kafayı taktı :D

Tek sorunumuz yemek, Sude doğduğunda ilk 3 ay persantil eğirisinde maşallah hem boyda hem kiloda %95-%97 arasında gezinir ve ben gururla çıkardım muayenehaneden, o zamanki görevim Sude'yi beslemektiçünkü ve sütüm demek ki kaliteliydi ama 3 aydan sonra kilo düştü, boy ileride, neyse dedik Sude böyle, şu aralar ise yemek yemek tam bir işkence, zaten odaklanması en fazla yarım saat sürüyor ama yemek yemesi en az 1 saat, şimdiden yarım saat gerideyim, çocuk acıkmıyor yaaa, istemediği zaman yese boğazına pirinç tanesi bile gelse kusan bir hatun haline geldi, kusması beni çok yoruyor, çok üzülüyorum o zaman, bana dönüp "anne Dude öğğk" diyor, güler misiniz ağlar mısınız? Bunu alışkanlık haline getirmesinden korkuyorum, en son yılbaşı gecesi bunu yapıca oturma odamın halısı baştan aşağı gitti, resmen oluk oluk kusuyor yani, o yüzden korkuyorum zaten, neyse Sude'ye tepeden bakıp aldım kucağıma, hemen üstünü değiştirdim, bulaşıyor bana gülücüklerle laflarla suratına bile bakmadım, bir ara gözüm kayıp gözlerinin kusmaktan kıpkırmızı olduğunu görünce hırsımdan oturup ağladım, kızdım kendime ama bu sefer gerçekten ısrar etmemiştim, yediği de et sulu yoğurt çorbası, en sevdiği çorbalardan... Ben ağlayınca O da anne diyip bana uzanmaya çalıştı, almadım kucağıma, anne-kız karşılıklı ağlamaya başladık, aç olduğunu bilince midem tıkanıyor, yemek yemeyince, yüzü azıcık solsa zaten hemen yanaklar iniveriyor hemen kendimi çok suçlu hissediyorum, eşim geldi, anneye sarıl dedi, bana sarılıyor, öte yandan hemen elleriyle yüzünü kapatıp ağlıyor, bu sefer de ben O'nu üzdüm diye ağlamaya devam... Böyle bir akşamdı ve dedim ki Sude bundan sonra lütfen ksuma bak ben çok üzülüyorum, sen hasta oluyorsun, kendine kötülük yapma kızım dedim, bakıp bakıp ağladı, ama o zamandan beri de kusmuyor hani maşallah diyeyim, gerçi bende ısrar etmiyorum yemek için artık, fakat ne zaman mesela akşam, otururken dönüp "Sude bir daha ööğğk deme annecim kusma tamam mı" dediğimde anne diyip hemen yüzünü buruşturuyor, suçlu olduğunu bildiği gibi her laftan anlıyor sıpa, işim çok zor hem de çooookkk...
17 Aralık 2005
O artık şımarık bir prenses
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)






